Το ν/σ του ΥΠΑΙΘ ψηφίστηκε κάτω από την πίεση της μαζικής κινητοποίησης των σπουδαστών, που οδήγησε την Κυβέρνηση την τελευταία στιγμή να προχωρήσει σε μικροβελτιώσεις, χωρίς να ικανοποιούνται τα βασικά αιτήματα που έβγαλαν το 2023 τους σπουδαστές και τους Καλλιτέχνες στο δρόμο.
Δεν δημιουργείται καμία νέα σχολή Παραστατικών Τεχνών, παρά μόνο αλλάζει η ταμπέλα στις ήδη υπάρχουσες Κρατικές σχολές που ονομάζονται Πανεπιστήμιο. Οι σχολές που συγκροτούν το «νέο Πανεπιστήμιο» παραμένουν παντελώς ασύνδετες εκπαιδευτικά μεταξύ τους, όπως παραμένουν ασύνδετες και με τα ήδη υπάρχοντα Τμήματα των Πανεπιστήμιων που παρέχουν εκπαίδευση με κατεύθυνση στην Καλλιτεχνική πράξη, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη κατηγοριοποίηση και σύγχυση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.
Υποβιβάζονται τα Πτυχία των αποφοίτων των Ωδείων και των Καλλιτεχνικών Σχολών διαβαθμίζοντας τα στο επίπεδο 5, αντιστοιχώντας τα με Πτυχία ΙΕΚ (ΣΑΕΚ) διετούς κατάρτισης. Η βάφτιση τους ως Ανώτερων τίτλων σπουδών αποτελεί κοροϊδία. Ο ακαδημαϊκός διάδρομος που ο νόμος περιγράφει αφορά ελάχιστους, ενώ η σύνδεση του διαδρόμου αυτού με το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο απαιτεί νέα οικονομική αφαίμαξη για έναν πτυχιούχο Ωδείου, που ήδη για πολλά χρόνια πληρώνει. Η τοποθέτηση της Υπουργού Παιδείας για νομοθετική ρύθμιση που θα δίνει τη δυνατότητα σε ιδιωτικές σχολές να κάνουν κύκλους σπουδών που θα δίνουν πιστωτικές μονάδες, αποτελεί ακόμα ένα μεγάλο βήμα στη διαδικασία υποταγής της Εκπαίδευσης στη λογική της αγοράς. Χτυπά την ίδια την Εκπαιδευτική διαδικασία μετατρέποντας την σε ένα ατομικό κυνήγι μορίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων, που δεν έχει καμιά σχέση με τη γνώση. Η αλλαγή της τελευταίας στιγμής από την Κυβέρνηση, που αύξησε τα ποσοστά εισαγωγής των αποφοίτων των Ωδείων και των Καλλιτεχνικών σχολών στις Πανεπιστημιακές σχολές από το 15% στο 30% , δε χωρά ούτε καν τους εκατοντάδες αποφοίτους του ΚΩΘ και των άλλων Καλλιτεχνικών Σχολών που γίνονται μέρος της ΑΣΠΤ.
Η Κυβέρνηση δεν έχει κάνει τον κόπο τα τρία χρόνια που προετοίμαζε την ίδρυση της ΑΣΠΤ να βρει που θα στεγαστεί το «νέο Πανεπιστήμιο”, αλλά ούτε καν να προβλέψει. Έτσι η «συστηματική μελέτη» τριών χρόνων από το ΥΠΑΙΘ δεν βοήθησε να διαπιστώσουν, ότι για τη Μουσική η Θεσσαλονίκη θα έχει τρεις Πανεπιστημιακές σχολές, ενώ στην Αθήνα θα υπάρχει μόνο μία, που τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε να έχει κατεύθυνση στη Μουσική πράξη. Όσο για τη δυνατότητα χρηματοδότησης της νέας Σχολής που φτιάχτηκε μπορούμε να θυμηθούμε τη χρόνια υποχρηματοδότηση των ήδη υπαρχόντων Πανεπιστημιακών σχολών. Θυμόμαστε τη στήριξη που δώσαμε στις κινητοποιήσεις των φοιτητών του Μουσικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που διαμαρτύρονταν γιατί έκαναν μαθήματα οργάνων σε αίθουσες χωρίς θέρμανση το χειμώνα.
Στήριξη δώσαμε και στην κινητοποίηση των φοιτητών του ΠΑΜΑΚ ενάντια στην προσπάθεια έξωσης τους από τις εγκαταστάσεις τους, οι οποίες δεν έφθαναν για τις ανάγκες τους, για να πάνε σε ακόμα μικρότερες εγκαταστάσεις.
Σήμερα με την άμεση εμπλοκή της Χώρας μας στο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο της Μ. Ανατολής η κατάσταση θα χειροτερέψει. Ήδη οι στρατιωτικές δυνάμεις που έχουμε σε όλα τα μεγάλα μέτωπα του Πολέμου στοιχίζουν δις ευρώ, ενώ η τιμή των καυσίμων έχει εκτοξευθεί. Καταλαβαίνουμε όλοι ότι ο προϋπολογισμός για τις κοινωνικές ανάγκες και τα Δημόσια Πανεπιστήμια δεν αποτελεί προτεραιότητα για την Κυβέρνηση που προτάσσει την ανάγκη της βαθύτερης Πολεμικής εμπλοκής. Αυτό σημαίνει ότι δεν φροντίζουν για το πώς θα έχουν Πετρέλαιο οι καυστήρες των Πανεπιστημίων, αλλά οι κινητήρες των μαχητικών αεροσκαφών και των πολεμικών πλοίων. Δεν τους απασχολεί που θα βρουν κονδύλια για να χτιστούν εγκαταστάσεις για την ΑΣΠΤ, αλλά που θα βρουν κονδύλια για αγορά πυραύλων και πολεμικού εξοπλισμού.
Είναι αισιόδοξο ότι τις ημέρες συζήτησης του ν/σ, όπως και την ημέρα ψήφισης του, κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες σπουδαστές, που ζητούσαν την απόσυρση του ν/σ κοροϊδία, ενώ ζητούσαν σπουδές που να καλύπτουν τις ανάγκες τους και να τους παρέχουν γνώσεις και επαγγελματικά δικαιώματα. Είναι σημαντικό ότι και στη σύσκεψη του Σωματείου μας παρευρέθηκαν δεκάδες συνάδελφοι, που καταλάβαιναν ότι το πρόβλημα είναι η έλλειψη Δημόσιου ενιαίου συστήματος Μουσικής Εκπαίδευσης, που θα ξεκινά από τα πρώτα παιδικά χρόνια και θα καταλήγει στο Πανεπιστήμιο.
Η μεγάλη νίκη για εμάς είναι ότι τρία χρόνια μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις για το ΠΔ παραμένουν δυνάμεις που αγωνίζονται και διεκδικούν. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να συντονιστούν το επόμενο διάστημα για να διεκδικήσουν τη δημιουργία δημόσιου συστήματος Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και αύξηση της χρηματοδότησης για τη λειτουργία του.
