Την Πρωτομαγιά του 1944 οι ναζί κατακτητές εκτελούν 200 Κομμουνιστές κρατουμένους από την εποχή της Δικτατορίας του Μεταξά, οι οποίοι παραδόθηκαν στους κατακτητές από την Ελληνική Κυβέρνηση, που συνθηκολόγησε με τους Γερμανούς.

Οι Γερμανοί την ώρα που βρίσκονταν σε υποχώρηση από το Σοβιετικό Μέτωπο και η ήττα τους ήταν προδιαγεγραμμένη, εκτέλεσαν τους 200 με το βλέμμα στην επόμενη μέρα μετά τον Πόλεμο. Ήξεραν πως οι 200 ήταν οι συνδικαλιστές ηγέτες των μεγάλων απεργιών της δεκαετίας του 30. Καταλάβαιναν ότι θα ήταν οι ηγέτες της Εργατικής τάξης και του Ελληνικού Λαού που με τα όπλα πολέμησε τους κατακτητές μετά την απελευθέρωση. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφαιρέσουν τη ζωή, αλλά και να στείλουν μήνυμα στον Ελληνικό Λαό ότι μπροστά στη δύναμη των Ιμπεριαλιστών δεν μπορεί να σηκώσει το ανάστημα του.

Η δημοσίευση των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 και το περήφανο και αγέρωχο βλέμμα των εκτελεσμένων εμπρός στους πάνοπλους εκτελεστές δίνει 82 χρόνια μετά την εκτέλεση την απάντηση, ότι οι Λαοί έχουν τη δύναμη και θα νικήσουν. Σε ένα κόσμο που φλέγεται το βλέμμα των 200 μας συνδέει με τους Λαούς που αντιστέκονται σήμερα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Προετοιμάζουμε τον εορτασμό της φετινής Πρωτομαγιάς με αίσθηση ευθύνης μπροστά στα κρίσιμα ζητήματα που βάζει η Ιστορία στις μέρες μας.

Καλούμε όλους τους Συναδέλφους την Τρίτη 28 Απρίλη στις 11.30 στο Θυσιαστήριο της Καισαριανής για να αποδώσουμε φόρο τιμής σε αυτούς που θυσιάστηκαν δείχνοντας μας το δρόμο.

Θα γίνει ξενάγηση στο χώρο της εκτέλεσης αλλά και στο Μουσείο της ΕΑΜικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής που βρίσκεται στον ίδιο χώρο.

Τη Μεγάλη Τρίτη, 7/4/2026, «έφυγε» από την ζωή ο γεννημένος στην Λεμεσό στα 1941, Κύπριος βιολονίστας, Κώστας Πατσαλίδης, που συνέδεσε το όνομά του και την καλλιτεχνική του πορεία με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, ως εξάρχων (1991-2001) και ως μουσικός της ίδιας Ορχήστρας πρωτίστως, από τα 1966. Διετέλεσε και Αναπληρωτής Δ/ντής της την περίοδο Μαρτίου 1994 – Μάιο 1995.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Λεμεσό με τον Θέμη Χριστοδούλου, όπως μας πληροφορεί ο Τάκης Καλογερόπουλος στο «Λεξικό» του «της Ελληνικής Μουσικής» (εκδ. Γιαλλελή) και συνέχισε στη Θεσσαλονίκη με τον Στ. Παπαναστασίου στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, αποφοιτώντας στα 1963 με Άριστα και Β’ Βραβείο. Μετεκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία της Βιέννης ως υπότροφος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με τους διάσημους βιολιστές και παιδαγωγούς, Franz Samohyl και Guenter Pichler και κατόπιν, με υποτροφία της Ρουμανικής Κυβερνήσεως στο Ωδείο του Βουκουρεστίου με τον Adda Ghertsovits. Στα 1981 έλαβε και το δίπλωμα δ/νσης ορχ. από το Κονσερβατουάρ της Νίκαιας (Γαλλία).
Έπαιξε πολλές φορές ως σολίστ με την ΚΟΘ και την ΣΟ της ΕΡΤ, δίνοντας παράλληλα πλήθος συναυλιών με διάφορα σύνολα μουσικής δωματίου σε όλη τη Β. Ελλάδα, την Κύπρο και σε Ρουμανία, Αλγερία, Γαλλία κ.α. Ίδρυσε «πιάνο τρίο» με τους Λόλα Τότσιου (πιάνο) και Ρένο Μπαλτά (τσέλλο), ενώ μετείχε σε ίδιο σύνολο με τους Γιάννη Βακαρέλη (πιάνο) και Βύρωνα Φιδετζή (τσέλλο).
Επί 21 χρόνια (1972-93) δίδαξε βιολί και μουσική δωματίου στο ΚΩΘ, του οποίου διετέλεσε και καλ/κός δ/ντής, ήταν ιδρ. μέλος της μουσικής εταιρείας «Αριστόξενος» και της «Τέχνης», ενώ τα τελευταία χρόνια διηύθυνε και την Ορχήστρα του ΚΩΘ, δίνοντας παραστάσεις όπερας και συμφωνικής μουσικής. Υπήρξε καλ/κός δ/ντής και στο Δημ. Ωδείο Καβάλας διευθύνοντας και την «Συμφωνιέττα» του. Στους μαθητές του και οι Ε. Δελφινοπούλου, Μ. Εκλεκτού κ.ά.
Ο Πατσαλίδης αναμφισβήτητα ανήκει στη γενιά των μουσικών, στους ώμους της οποίας στηρίχτηκε η ορχηστρική μας πράξη και δη της Βόρειας Ελλάδας, και πιο συγκεκριμένα της συμπρωτεύουσας, που με ήθος και εργατικότητα, μεράκι και πάθος για την μουσική, πολύ πριν την μονοθεσία των μουσικών των κρατικών ορχηστρών των αρχών της δεκαετίας του ’90, έδωσε ό,τι καλύτερο είχε στην εργασία του, την Ορχήστρα και τον λαό της πόλης που τον δέχτηκε στους κόλπους της, φέρελπι νέο τότε και του έδωσε την ευκαιρία να διαπρέψει και να ανδρωθεί καλλιτεχνικά προσφέροντας πολιτισμό και παιδεία.
Μεγάλη προσφορά στην μουσική όμως είχε και ο Αργύρης Τσιριγώτης, που έπαιζε τούμπα στη Δημοτική Φιλαρμονική Λαυρίου επί 81 (!) συναπτά έτη. Από το 1937, προπολεμικά, ξεκινώντας ως μουσικός της Φιλαρμονικής Εταιρείας «Ευτέρπη», κατόπιν Δημοτική Φιλαρμονική (επανιδρύθηκε και μετονομάστηκε στα 1979), έως τα 2018, που αποχώρησε σε προχωρημένη ηλικία. Σε ανακοίνωση του Συλλόγου Φίλων Δημοτικής Φιλαρμονικής Λαυρίου «Γιάννης Γλαντζής», τονίζεται το ήθος του, η ανιδιοτελής αγάπη του για την μουσική, η συνέπειά του, η καθημερινή του σταθερή παρουσία και η αφοσίωσή του στο Σύνολο, γεγονός που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και στήριγμα για όλους τους νεότερους συναδέρφους του. Κάτι αντίστοιχο δηλ. με τον αιωνόβιο Μαέστρο Νικόλαο Φαρούγγια από τη Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος» της Κέρκυρας, που «έφυγε» από την ζωή πέρυσι, όπου από το 1945 έως το 2023 έπραξε τα ίσα, με την ίδια αγάπη, συνέπεια, σεβασμό και δοτικότητα στους εκατοντάδες μαθητές του στο «Κατάστημα» επί της οδ. Φιλαρμονικής στο νησί των Φαιάκων.
Η Δημοτική Φιλαρμονική Λαυρίου, συνόδευσε τον Αργύρη Τσιριγώτη στην τελευταία του κατοικία, την Τρίτη 14/4/2026, όπως αρμόζει σε τέτοιες λαμπρές προσωπικότητες, που αποτελούν το δίχως άλλο, φάρο στη γνώση, την εκπαίδευση, την παιδεία και τη θέληση για μόρφωση και καλλιέργεια.

Δρ. Χρήστος Ηλ. Κολοβός
Καλλιθέα-Αθήνα, 14/4/2026
Αρχιμουσικός, Μέλος ΔΣ του ΠΜΣ

Το περασμένο Σάββατο συμμετείχαμε με απόφαση του Διοικητικού μας Συμβουλίου στη μεγάλη σύσκεψη Σωματείων και συνδικαλιστών στο Νήαρ Ήστ της Καισαριανής.
Η συμμετοχή πάνω από 720 συνδικαλιστικών οργανώσεων με 2000 συνδικαλιστές παρόντες ήταν συγκλονιστική. Ήταν η μεγαλύτερη πανεργατική σύσκεψη που έχει οργανωθεί στη χώρα μας, στην οποία έγινε πλατιά συζήτηση για την πείρα και τους αγώνες του τελευταίου διαστήματος και μπήκε στο προσκήνιο, η ανάγκη της οργάνωσης της συλλογικής πάλης των εργαζομένων μέσα από τα Σωματεία τους.
Το κάλεσμα για τη σύσκεψη ήταν «καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους – οργάνωση και αγώνας στο δρόμο της ανατροπής».
Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες και την προοπτική της γενίκευσης του πολέμου, ήρθε μία μεγάλη πείρα οργανωμένης αντίστασης στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τόσο από τους συνδικαλιστές της χώρας μας, όσο και από τις διεθνείς αντιπροσωπείες.
Ξεχωριστές στιγμές της σύσκεψης, η τοποθέτηση εκπροσώπου από τα αγροτικά μπλόκα, από το φοιτητικό κίνημα, από το φιλειρηνικό κίνημα, από Ενώσεις αποστράτων των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ συγκλονιστική ήταν η παρουσία συναδέλφου συνδικαλιστή που υπηρετεί τη θητεία του και μετέφερε την αγωνιστική φωνή των νέων στρατευμένων, που οργανώνουν το δικό τους αγώνα μέσα από επιτροπές, για να βγει η Ελλάδα έξω από τον πόλεμο. Η ζωντανή πείρα που ήρθε από τα Σωματεία έδειξε καθαρά ότι, η παρέμβαση του εργατικού κινήματος καθόρισε τις εξελίξεις στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα όπως στα Τέμπη, στο 13ωρο και την Ακρίβεια, στον Πόλεμο. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από το μεγάλο ενδιαφέρον που εκφράστηκε για τη Σύσκεψη των Σωματείων που στηρίζουν το ΠΑΜΕ, από Σωματεία και Συνδικαλιστές που δε συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, οι οποίοι πήραν το λόγο και εξέφρασαν την ανάγκη της ταξικής ενότητας αλλά και την ανάγκη η εργατική τάξη να απαντήσει στην επίθεση που δέχεται.
Συγκινητικές και ελπιδοφόρες ήταν οι πολυμελείς αντιπροσωπείες συνδικάτων από την Παλαιστίνη, τη Βενεζουέλα, την Κύπρο, τη Γερμανία, οι λιμενεργάτες από την Ιταλία, την Τουρκία, τη χώρα των Βάσκων, που ανέδειξαν τη σημασία του κοινού συντονισμού και του ανυποχώρητου ταξικού αγώνα.
Δόθηκε υπόσχεση από όλους και όλες που συμμετείχαμε στη σύσκεψη, να συμβάλλουμε το επόμενο διάστημα στην οργάνωση των εργαζομένων και στην ανάπτυξη των αγώνων και των διεκδικήσεων μας.

Πρώτος μεγάλος αγωνιστικός στόχος είναι η οργάνωση της παγκόσμιας Απεργίας την 1η Μάη.

Σήμερα που βρισκόμαστε σε μία περίοδο γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας για το μοίρασμα του παγκόσμιου πλούτου, η οργάνωση της εργατικής τάξης για τα δικά της συμφέροντα και τις ανάγκες της μπαίνει στο προσκήνιο, 140 χρόνια μετά τους πρώτους μεγάλους αγώνες του Σικάγο.
Η αποκάλυψη των συγκλονιστικών φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή 1η Μάη του 1944 δίνει άλλη διάσταση στη φετινή Πρωτομαγιά. Το αγέρωχο βλέμμα των εκτελεσμένων μπροστά στους εκτελεστές, μας γεμίζει δύναμη και πίστη ότι μπορούμε να κοιτάξουμε στα ίσα και τον πιο δυνατό αντίπαλο. Να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία και να συν οργανώσουμε τους σημερινούς δικούς μας αγώνες. Με πίστη ότι το δίκιο των πολλών μπορεί να ξεπεράσει κάθε δυσκολία οργανώνουμε τους σημερινούς δικούς μας αγώνες.

Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στην Απεργία την 1η Μάη και στην απεργιακή συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 10.30.

Δεν περιμένουμε την Ανάσταση, την προετοιμάζουμε εμείς οι ίδιοι.
Ευχόμαστε καλές γιορτές με υγεία για όλους μας και τις οικογένειές μας.

Μια μεγάλη κυρία του Ελληνικού τραγουδιού που έβαλε ανεξίτηλα τη σφραγίδα της στη σύγχρονη λαϊκή δημιουργία.
Τραγούδησε επαγγελματικά επί 68 έτη, από το 1956 έως το 2024, με πολλά προσωπικά άλμπουμ αλλά και συμμετοχές, ζωντανές ηχογραφήσεις, συμμετοχές στον κινηματογράφο.
Ξεχώριζε για την έκταση της φωνής της, τη μοναδική χροιά της και την τεχνική ωριμότητά της.
Πρωτοστάτησε στο στήσιμο ενός άλλου είδους διασκέδασης από αυτό που προσέφεραν μέχρι τότε τα νυχτερινά κέντρα. Ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά της την έκανε να ξεχωρίσει. Χρησιμοποιούσε μεγάλες ορχήστρες με τους καλύτερους μουσικούς της εποχής.
Το έργο της αποτελεί λαμπρή παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί σήμερα Τρίτη 31/3 στη Μητρόπολη Αθηνών στις 2 μ.μ., ενώ η τελετή της ταφής θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο με παράκληση, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στο Σύλλογο “Φλόγα”.
Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη για την απώλεια της σημαντικότατης Ελληνίδας ερμηνεύτριας και τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της.

Το ν/σ του ΥΠΑΙΘ ψηφίστηκε κάτω από την πίεση της μαζικής κινητοποίησης των σπουδαστών, που οδήγησε την Κυβέρνηση την τελευταία στιγμή να προχωρήσει σε μικροβελτιώσεις, χωρίς να ικανοποιούνται τα βασικά αιτήματα που έβγαλαν το 2023 τους σπουδαστές και τους Καλλιτέχνες στο δρόμο.
Δεν δημιουργείται καμία νέα σχολή Παραστατικών Τεχνών, παρά μόνο αλλάζει η ταμπέλα στις ήδη υπάρχουσες Κρατικές σχολές που ονομάζονται Πανεπιστήμιο. Οι σχολές που συγκροτούν το «νέο Πανεπιστήμιο» παραμένουν παντελώς ασύνδετες εκπαιδευτικά μεταξύ τους, όπως παραμένουν ασύνδετες και με τα ήδη υπάρχοντα Τμήματα των Πανεπιστήμιων που παρέχουν εκπαίδευση με κατεύθυνση στην Καλλιτεχνική πράξη, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερη κατηγοριοποίηση και σύγχυση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.
Υποβιβάζονται τα Πτυχία των αποφοίτων των Ωδείων και των Καλλιτεχνικών Σχολών διαβαθμίζοντας τα στο επίπεδο 5, αντιστοιχώντας τα με Πτυχία ΙΕΚ (ΣΑΕΚ) διετούς κατάρτισης. Η βάφτιση τους ως Ανώτερων τίτλων σπουδών αποτελεί κοροϊδία. Ο ακαδημαϊκός διάδρομος που ο νόμος περιγράφει αφορά ελάχιστους, ενώ η σύνδεση του διαδρόμου αυτού με το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο απαιτεί νέα οικονομική αφαίμαξη για έναν πτυχιούχο Ωδείου, που ήδη για πολλά χρόνια πληρώνει. Η τοποθέτηση της Υπουργού Παιδείας για νομοθετική ρύθμιση που θα δίνει τη δυνατότητα σε ιδιωτικές σχολές να κάνουν κύκλους σπουδών που θα δίνουν πιστωτικές μονάδες, αποτελεί ακόμα ένα μεγάλο βήμα στη διαδικασία υποταγής της Εκπαίδευσης στη λογική της αγοράς. Χτυπά την ίδια την Εκπαιδευτική διαδικασία μετατρέποντας την σε ένα ατομικό κυνήγι μορίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων, που δεν έχει καμιά σχέση με τη γνώση. Η αλλαγή της τελευταίας στιγμής από την Κυβέρνηση, που αύξησε τα ποσοστά εισαγωγής των αποφοίτων των Ωδείων και των Καλλιτεχνικών σχολών στις Πανεπιστημιακές σχολές από το 15% στο 30% , δε χωρά ούτε καν τους εκατοντάδες αποφοίτους του ΚΩΘ και των άλλων Καλλιτεχνικών Σχολών που γίνονται μέρος της ΑΣΠΤ.
Η Κυβέρνηση δεν έχει κάνει τον κόπο τα τρία χρόνια που προετοίμαζε την ίδρυση της ΑΣΠΤ να βρει που θα στεγαστεί το «νέο Πανεπιστήμιο”, αλλά ούτε καν να προβλέψει. Έτσι η «συστηματική μελέτη» τριών χρόνων από το ΥΠΑΙΘ δεν βοήθησε να διαπιστώσουν, ότι για τη Μουσική η Θεσσαλονίκη θα έχει τρεις Πανεπιστημιακές σχολές, ενώ στην Αθήνα θα υπάρχει μόνο μία, που τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε να έχει κατεύθυνση στη Μουσική πράξη. Όσο για τη δυνατότητα χρηματοδότησης της νέας Σχολής που φτιάχτηκε μπορούμε να θυμηθούμε τη χρόνια υποχρηματοδότηση των ήδη υπαρχόντων Πανεπιστημιακών σχολών. Θυμόμαστε τη στήριξη που δώσαμε στις κινητοποιήσεις των φοιτητών του Μουσικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που διαμαρτύρονταν γιατί έκαναν μαθήματα οργάνων σε αίθουσες χωρίς θέρμανση το χειμώνα.
Στήριξη δώσαμε και στην κινητοποίηση των φοιτητών του ΠΑΜΑΚ ενάντια στην προσπάθεια έξωσης τους από τις εγκαταστάσεις τους, οι οποίες δεν έφθαναν για τις ανάγκες τους, για να πάνε σε ακόμα μικρότερες εγκαταστάσεις.
Σήμερα με την άμεση εμπλοκή της Χώρας μας στο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο της Μ. Ανατολής η κατάσταση θα χειροτερέψει. Ήδη οι στρατιωτικές δυνάμεις που έχουμε σε όλα τα μεγάλα μέτωπα του Πολέμου στοιχίζουν δις ευρώ, ενώ η τιμή των καυσίμων έχει εκτοξευθεί. Καταλαβαίνουμε όλοι ότι ο προϋπολογισμός για τις κοινωνικές ανάγκες και τα Δημόσια Πανεπιστήμια δεν αποτελεί προτεραιότητα για την Κυβέρνηση που προτάσσει την ανάγκη της βαθύτερης Πολεμικής εμπλοκής. Αυτό σημαίνει ότι δεν φροντίζουν για το πώς θα έχουν Πετρέλαιο οι καυστήρες των Πανεπιστημίων, αλλά οι κινητήρες των μαχητικών αεροσκαφών και των πολεμικών πλοίων. Δεν τους απασχολεί που θα βρουν κονδύλια για να χτιστούν εγκαταστάσεις για την ΑΣΠΤ, αλλά που θα βρουν κονδύλια για αγορά πυραύλων και πολεμικού εξοπλισμού.
Είναι αισιόδοξο ότι τις ημέρες συζήτησης του ν/σ, όπως και την ημέρα ψήφισης του, κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες σπουδαστές, που ζητούσαν την απόσυρση του ν/σ κοροϊδία, ενώ ζητούσαν σπουδές που να καλύπτουν τις ανάγκες τους και να τους παρέχουν γνώσεις και επαγγελματικά δικαιώματα. Είναι σημαντικό ότι και στη σύσκεψη του Σωματείου μας παρευρέθηκαν δεκάδες συνάδελφοι, που καταλάβαιναν ότι το πρόβλημα είναι η έλλειψη Δημόσιου ενιαίου συστήματος Μουσικής Εκπαίδευσης, που θα ξεκινά από τα πρώτα παιδικά χρόνια και θα καταλήγει στο Πανεπιστήμιο.
Η μεγάλη νίκη για εμάς είναι ότι τρία χρόνια μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις για το ΠΔ παραμένουν δυνάμεις που αγωνίζονται και διεκδικούν. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να συντονιστούν το επόμενο διάστημα για να διεκδικήσουν τη δημιουργία δημόσιου συστήματος Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και αύξηση της χρηματοδότησης για τη λειτουργία του.